Na de coronacrisis besloot het lokaal bestuur van Geraardsbergen om een kunstzinnige ontmoetingsplek in te richten in de stad. Niet zomaar een standbeeld of een herdenkingsplaat, wel een buitenlocatie waar ontmoeting, verbinding en solidariteit centraal staan.
Liefst van al ook op een plek die wel wat schoonheid en kunstzinnigheid kon gebruiken. De keuze viel op het lapje grond naast het A.S.Z. Ziekenhuis, een wat verloren stuk ruimte waar iedereen achteloos voorbijliep.
De plek zit ook vol symboliek. Want waar beleven mensen meer persoonlijke crisissen dan in een ziekenhuis? Waar hebben ze net nood aan verbinding, troost en warmte?
Het paviljoen is echter zo veel meer dan enkel een toevluchtsoord voor patiënten en bezoekers van het ziekenhuis. Het is een ontmoetingsplek voor iedereen, jong en oud, burger en toerist. Ook de studenten van de Kunstacademie zullen er van een welgekomen pauze kunnen genieten.
Het paviljoen werd uitgetekend door het Geraardsbergse ODA. Zij werden uit een shortlist van vier geselecteerde kunstenaars, architecten en kunstcollectieven gekozen door een brede werkgroep met vertegenwoordigers van verenigingen, adviesraden, politieke stemmen, burgers…
Niet omdat ze uit Geraardsbergen komen, wel omdat ze een heel sterke visie hadden voor het project. Vanuit hun architectenbureau in de Gasthuisstraat zien ze dagelijks hoe het publiek de ruimte (al dan niet) benut en vooral, wat nodig was om er een levendige, kunstzinnige ontmoetingsplek van te maken.
Het glazen paviljoen van 7,80 op 3,40 meter is zodanig uitgewerkt dat het heel wat jaren meekan en het stadscentrum decennialang kan opwaarderen. De zitbanken zijn een vast onderdeel van de constructie en de tafel is bewust laag gehouden zodat iedereen er makkelijk kan overstappen.